شهاب‌سنگ چیست؟ انواع، منشأ، ویژگی‌ها و حقایق جالب درباره سنگ‌های فضایی
شهاب‌سنگ قطعه‌ای از سنگ یا فلز فضایی است که با عبور از جَو، تحمل گرما و فشار، به سطح زمین می‌رسد و اطلاعاتی از تاریخ منظومه شمسی را با خود می‌آورد.
خلاصه‌ی مقاله:
بعضی از سنگ‌هایی که زیر پایمان می‌بینیم، پیش از شکل‌گیری زمین در فضا سرگردان بوده‌اند؛ بعضی تکه‌هایی از سیارک‌ها هستند و برخی حتی از ماه و مریخ به زمین رسیده‌اند. شهاب‌سنگ‌ها بقایای ارزشمندی از دوران آغازین منظومه شمسی هستند و بررسی آن‌ها به دانشمندان کمک می‌کند تاریخچه‌ی شکل‌گیری اجرام آسمانی را بهتر بشناسند؛ تاریخی که به حدود ۴٫۶ میلیارد سال پیش بازمی‌گردد.
اما این سنگ‌ها از کجا می‌آیند و چگونه به سطح زمین می‌رسند؟ آیا هر سنگ تیره و سنگینی که در بیابان پیدا می‌کنیم، شهاب‌سنگ است؟ شهاب‌سنگ‌ها چه تفاوتی با رگه‌های نورانی آسمان دارند و دانشمندان چگونه منشأ آن‌ها را تشخیص می‌دهند؟ در ادامه، با انواع شهاب‌سنگ‌ها، اهمیت علمی، نمونه‌های کشف‌شده و روش‌های شناسایی این سنگ‌های فضایی آشنا خواهید شد.
شاید در یک شب صاف، رگه‌ای نورانی را دیده باشید که با سرعت از آسمان می‌گذرد و چند لحظه بعد ناپدید می‌شود. این پدیده که گاهی با ستاره‌ی دنباله‌دار اشتباه گرفته می‌شود، شهاب نام دارد. شهاب در واقع پدیده‌ای نورانی است که هنگام ورود ذره‌ای از غبار یا قطعه‌ای از یک جسم فضایی به جو زمین شکل می‌گیرد؛ بنابراین، نام آن به نور مشاهده‌شده در آسمان اشاره دارد، نه خود جسم فضایی.
بسیاری از قطعات فضایی از سیارک‌ها و بقایای برخورد میان اجرام بزرگ‌تر منشأ می‌گیرند. بعضی از آن‌ها نیز از ماه و مریخ جدا شده‌اند و پس از سفری طولانی در فضا، به زمین رسیده‌اند. وقتی این قطعات با سرعت زیاد وارد جو می‌شوند، فشرده‌شدن هوا در مقابلشان باعث ایجاد گرمای شدیدی می‌شود. در این فرایند، سطح جسم ممکن است ذوب شود، بخشی از مواد آن تبخیر شود یا حتی جسم به قطعات کوچک‌تری بشکند.
بیشتر این اجرام پیش از رسیدن به سطح زمین کاملاً از بین می‌روند؛ اما اگر بخشی از جو عبور کنند، جان سالم به در ببرد و به زمین برسد، شهاب‌سنگ نامیده می‌شود. برخلاف شهاب که پدیده‌ای نوری است، شهاب‌سنگ قطعه‌ای واقعی از ماده‌ی فضایی است که می‌توان آن را روی زمین پیدا و بررسی کرد.
شهاب‌واره، شهاب و شهاب‌سنگ سه اصطلاح برای توصیف یک پدیده در مراحل مختلف‌اند، اما به مفاهیم متفاوتی اشاره می‌کنند:
بنابراین، تفاوت اصلی این سه اصطلاح فقط مرحله‌ای است که جسم در آن قرار دارد: شهاب‌واره هنوز در فضاست، شهاب نور ناشی از ورودش به جو است و شهاب‌سنگ قطعه‌ای است که به زمین می‌رسد.
سفر شهاب‌سنگ به سطح زمین بی‌دردسر نیست. قطعه‌ای سنگی یا فلزی که در فضا حرکت می‌کند، ممکن است با سرعت ده‌ها کیلومتر بر ثانیه وارد جو زمین شود. در این سرعت بالا، هوا مقابل جسم به‌شدت فشرده و داغ می‌شود و سطح جسم نیز بر اثر برهم‌کنش با گازهای جو گرما می‌بیند. بخشی از مواد سطحی در فرایندی موسوم به «فرسایش حرارتی» تبخیر و از جسم جدا می‌شود. فشار واردشده به جسم نیز ممکن است آن را به قطعات کوچک‌تری بشکنند. بسیاری از این اجرام پیش از رسیدن به زمین کاملاً متلاشی یا تبخیر می‌شوند.
به‌نقل‌از ناسا، شکستن در جو و خردشدن برای اجرام فضایی کوچک‌تر از یک زمین فوتبال، بسیار رایج است و معمولاً کمتر از پنج درصد جرم اولیه به سطح زمین می‌رسد. بااین‌حال، اگر بخشی از جسم تا این مرحله جان سالم به در ببرد، گرمایش شدید جسم به دلیل کاهش سرعت در لایه‌های پایین‌تر جو فروکش می‌کند و در ادامه، ممکن است تحت تأثیر گرانش به زمین برسد. قطعه‌ی باقی‌مانده اگر به سطح زمین برخورد کند، همان شهاب‌سنگ است.
بیشتر شهاب‌سنگ‌هایی که روی زمین پیدا می‌شوند، تکه‌هایی از سیارک‌ها هستند؛ اجرامی سنگی یا فلزی که بقایای دوران شکل‌گیری منظومه‌ی شمسی را در خود حفظ کرده‌اند. برخورد سیارک‌ها با یکدیگر می‌تواند قطعاتی از آن‌ها را جدا کند. بعضی از این قطعات در اثر برهم‌کنش‌های گرانشی، به مدارهایی می‌رسند که آن‌ها را به زمین نزدیک می‌کند و در نهایت، ممکن است وارد جو سیاره‌ی ما شوند.
دانشمندان با بررسی ترکیب شیمیایی، ساختار کانی‌شناختی و ویژگی‌های ایزوتوپی شهاب‌سنگ‌ها، منشأ احتمالی آن‌ها را شناسایی می‌کنند. در برخی موارد، حتی می‌توان قطعات را به سیارک مشخصی نسبت داد؛ برای مثال، گروهی از شهاب‌سنگ‌ها از وستا، یکی از بزرگ‌ترین اجرام کمربند سیارکی میان مریخ و مشتری، منشأ گرفته‌اند.
برخورد اجرام بزرگ با ماه یا مریخ هم می‌تواند سنگ‌هایی را از سطح این دو جرم جدا و به فضا پرتاب کند. اگر این قطعات در مسیر مناسبی قرار بگیرند، پس از سفری طولانی به زمین می‌رسند. منشأ مریخی بعضی از شهاب‌سنگ‌ها با بررسی گازهای به‌دام‌افتاده در آن‌ها و مقایسه‌ی ترکیبشان با جو مریخ تأیید شده است.
شهاب‌سنگ‌های قمری نیز از نظر ترکیب کانی‌ها با نمونه‌هایی که فضانوردان مأموریت‌های آپولو از ماه آورده‌اند، شباهت دارند. دنباله‌دارها هم ذراتی را در فضا آزاد می‌کنند که منبع بسیاری از شهاب‌ها و بارش‌های شهابی‌اند؛ بااین‌حال، بیشتر این ذرات کوچک و شکننده‌اند و معمولاً به سطح زمین نمی‌رسند.
شهاب‌سنگ‌ها از نظر ترکیب کانی‌شناختی و مقدار فلز، به سه گروه اصلی تقسیم می‌شوند: سنگی، آهنی و سنگی‌آهنی. شهاب‌سنگ‌های سنگی عمدتاً از کانی‌های سیلیکاتی ساخته شده‌اند؛ شهاب‌سنگ‌های آهنی بیشتر از آلیاژ آهن و نیکل تشکیل می‌شوند و شهاب‌سنگ‌های سنگی‌آهنی ترکیبی از فلز و مواد سیلیکاتی دارند. هر گروه ویژگی‌های ساختاری و ترکیبی خاص خود را دارد که سرنخ‌هایی از شرایط شکل‌گیری و تاریخچه‌ی اجرام مادر در اختیار دانشمندان قرار می‌دهد.
شهاب‌سنگ‌های سنگی فراوان‌ترین گروه شهاب‌سنگ‌ها هستند و بخش عمده‌ی ترکیب آن‌ها را کانی‌های سیلیکاتی تشکیل می‌دهند. برخی از این سنگ‌ها مواد اولیه‌ی منظومه‌ی شمسی را از دوران شکل‌گیری سیاره‌ها حفظ کرده‌اند؛ برخی دیگر در اجرامی شکل گرفته‌اند که درون‌شان فرایندهای زمین‌شناختی مانند ذوب و تبلور رخ داده است. شهاب‌سنگ‌های سنگی بر اساس وجود یا فقدان ساختارهای کروی کوچکی به نام «کندرول» به دو گروه اصلی کندریت‌ها و آکندریت‌ها تقسیم می‌شوند:
شهاب‌سنگ‌های آهنی عمدتاً از آلیاژ آهن و نیکل ساخته شده‌اند و چگالی بیشتری از شهاب‌سنگ‌های سنگی دارند. دانشمندان معتقدند بسیاری از این شهاب‌سنگ‌ها از هسته‌ی فلزی سیارک‌هایی به‌وجود آمده‌اند که در گذشته گرم شده‌اند و به همین دلیل، مواد فلزی در مرکز آن‌ها جمع شده است. بررسی این شهاب‌سنگ‌ها به دانشمندان کمک می‌کند تا ساختار داخلی سیارک‌ها و چگونگی شکل‌گیری آن‌ها را بهتر بشناسند. بعضی از شهاب‌سنگ‌های آهنی پس از برش و صیقل‌دادن، نقش‌ونگارهای بلوری مشخصی نشان می‌دهند که طی میلیون‌ها سال سردشدن آهسته‌ی فلز در فضا شکل گرفته‌اند.
شهاب‌سنگ‌های سنگی‌آهنی از دو بخش اصلی تشکیل شده‌اند: فلز آهن‌ـ‌نیکل و کانی‌های سنگی. این ترکیب باعث می‌شود در یک نمونه، هم بخش‌های فلزی و هم مواد معدنی سنگی دیده شوند. دانشمندان با بررسی ساختار این شهاب‌سنگ‌ها می‌توانند درباره‌ی تاریخچه‌ی اجرام مادر و برخوردهایی که در سال‌های آغازین منظومه‌ی شمسی رخ داده‌اند، اطلاعات بیشتری به دست آورند. پالازیت‌ها و مزوسیدریت‌ها دو گروه شناخته‌شده از این شهاب‌سنگ‌ها هستند، اما ظاهر و تاریخچه‌ی شکل‌گیری این دو گروه با یکدیگر تفاوت دارد.
بیشتر شهاب‌سنگ‌هایی که روی زمین پیدا می‌شوند، از سیارک‌ها منشأ گرفته‌اند؛ اما تعداد اندکی از نیز زمانی بخشی از ماه یا مریخ بوده‌اند. این سنگ‌ها بر اثر برخورد اجرام فضایی به سطح این دو جرم آسمانی، با نیروی زیادی به فضا پرتاب شده‌اند. بعضی از قطعات جداشده پس از طی مسیری طولانی در منظومه‌ی شمسی وارد جو زمین شده‌اند و به سطح رسیده‌اند.
بیش از ۹۹ درصد شهاب‌سنگ‌های کشف‌شده روی زمین از سیارک‌ها منشأ گرفته‌اند. بسیاری از این سیارک‌ها در کمربند اصلی سیارکی، میان مدار مریخ و مشتری، قرار دارند. برخورد میان سیارک‌ها می‌تواند قطعاتی را از سطح یا بخش‌های داخلی آن‌ها جدا کند؛ قطعات گاهی وارد مدارهایی می‌شوند که در نهایت آن‌ها را به زمین می‌رساند.
یکی از نمونه‌های شناخته‌شده، گروه شهاب‌سنگ‌های HED است که به سیارک وستا نسبت داده می‌شوند. داده‌های مأموریت داون ناسا شواهد مهمی برای ارتباط این شهاب‌سنگ‌ها با وستا فراهم کرده‌اند.
بر اساس گزارش ناسا، تاکنون شهاب‌سنگی با منشأ عطارد یا زهره به‌طور قطعی شناسایی نشده است. فرار سنگ از گرانش عطارد و قرارگیری در مداری که با مدار زمین تلاقی کند، دشوار است؛ درباره‌ی زهره نیز هنوز نمونه‌ای با منشأ تأییدشده در اختیار نداریم. بااین‌حال، این به معنای امکان‌ناپذیری رسیدن چنین سنگ‌هایی به زمین نیست؛ ممکن است نمونه‌هایی در میان شهاب‌سنگ‌های کشف‌شده وجود داشته باشند که منشأ واقعی آن‌ها هنوز شناخته نشده باشد.
شهاب‌سنگ‌ها از معدود یادگارهایی هستند که سرنخ‌هایی از دوران آغازین منظومه‌ی شمسی را تا امروز حفظ کرده‌اند. بررسی سن، ترکیب شیمیایی و کانی‌هایشان به دانشمندان کمک می‌کند روند شکل‌گیری سیارک‌ها و تغییرات آن‌ها بر اثر گرما، برخورد و تماس با آب را بازسازی کنند. این سنگ‌ها همچنین می‌توانند اطلاعاتی درباره‌ی موادی در اختیار بگذارند که پیش از شکل‌گیری زمین در منظومه‌ی شمسی وجود داشته‌اند.
برای مثال، دانشمندان در برخی شهاب‌سنگ‌ها ترکیبات آلی و غبار ستاره‌ای قدیمی‌تر از خورشید یافته‌اند. نمونه‌های جمع‌آوری‌شده از سیارک بنو نیز حاوی اسیدهای آمینه و اجزای سازنده‌ی اسیدهای نوکلئیک هستند؛ ترکیباتی که در پژوهش درباره‌ی منشأ مواد اولیه‌ی حیات اهمیت دارند.
اجرام فضایی از ذرات کوچک تا توده‌هایی چندین کیلومتری اندازه دارند؛ اما میزان خسارت فقط به اندازه‌ی آن‌ها بستگی ندارد. سرعت، ترکیب و ارتفاع انفجار نیز تعیین می‌کنند که یک جرم فضایی به سنگی کوچک تبدیل شود یا ویرانی گسترده‌ای به بار آورد. سه نمونه‌ی مشهور، سه سرنوشت کاملاً متفاوت را نشان می‌دهند:
در نامیبیا، توده‌ای فلزی با وزنی حدود ۶۰ تن هنوز روی زمین باقی مانده است: شهاب‌سنگ هوبا، بزرگ‌ترین شهاب‌سنگ یکپارچه‌ی شناخته‌شده روی زمین.
این شهاب‌سنگ آهنی در سال ۱۹۲۰ کشف شد، اما برخلاف انتظار، دهانه‌ی برخوردی مشخصی در محل قرارگیری وجود ندارد. دانشمندان احتمال می‌دهند شکل و مسیر ورود سنگ به جو باعث شده باشد با سرعت نسبتاً کمی به سطح برسد و تقریباً یکپارچه باقی بماند.
حدود ۶۶ میلیون سال پیش، جرمی فضایی با قطری نزدیک به ۱۰ کیلومتر به منطقه‌ی امروزی شبه‌جزیره‌ی یوکاتان مکزیک برخورد کرد. حاصل برخورد، ساختاری مدفون با قطری حدود ۱۸۰ تا ۲۰۰ کیلومتر بود که به نام چیکشلوب شناخته می‌شود.
برخورد چیکشلوب حجم عظیمی از مواد را به جو پرتاب کرد و تغییرات شدید اقلیمی به‌دنبال آورد؛ پیامدهایی که به انقراض حدود ۷۵ درصد گونه‌های زمین، ازجمله دایناسورهای غیرپرنده، انجامید.
در ۳۰ ژوئن ۱۹۰۸، جرمی فضایی هنگام عبور از جو زمین، بر فراز منطقه‌ای دورافتاده در سیبری منفجر شد و جنگلی به وسعت بیش از ۲ هزار کیلومتر مربع را ویران کرد. دانشمندان معتقدند این جرم که احتمالاً قطری بین ۵۰ تا ۱۰۰ متر داشت، بر اثر فشار و گرمای شدید هنگام ورود به جو، در ارتفاع چند کیلومتری از سطح زمین متلاشی شد.
انرژی آزادشده از این انفجار، موجی نیرومند ایجاد کرد که درختان را در منطقه‌ای وسیع به زمین انداخت. جرم پیش از برخورد با سطح زمین متلاشی شده بود، بنابراین دهانه‌ی برخوردی مشخصی شکل نگرفت و تاکنون سنگی قطعی از آن نیز شناسایی نشده است. رویداد تونگوسکا نشان داد که یک جرم فضایی حتی بدون برخورد مستقیم با زمین می‌تواند ویرانی گسترده‌ای به بار آورد.
شهاب‌سنگ‌ها ممکن است در هر نقطه‌ای از زمین سقوط کنند؛ اما پیداکردن آن‌ها در بعضی مناطق آسان‌تر است. بیابان‌های خشک و پهناور، مانند صحرای آفریقا و بیابان‌های استرالیا، به‌دلیل بارندگی کم، پوشش گیاهی محدود و فرسایش نسبتاً آهسته، محیط مناسبی برای حفظ و شناسایی شهاب‌سنگ‌ها هستند. یخچال‌های جنوبگان نیز از مهم‌ترین مناطق کشف این سنگ‌های فضایی به‌شمار می‌روند؛ زیرا حرکت یخ می‌تواند شهاب‌سنگ‌ها را در نواحی مشخصی متمرکز کند و سطح روشن یخ نیز تشخیص آن‌ها را ساده‌تر می‌کند.
بااین‌حال، شهاب‌سنگ‌ها فقط در بیابان‌ها و مناطق قطبی یافت نمی‌شوند و نمونه‌هایی از جنگل‌ها، دشت‌ها و حتی مناطق مسکونی نیز به دست آمده‌اند. تفاوت در این است که سنگ‌های تیره در سطح روشن یخ یا خاک بیابان راحت‌تر دیده می‌شوند، درحالی‌که پوشش گیاهی، رطوبت و فرسایش می‌توانند یافتن و حفظ آن‌ها را دشوار کنند.
ایران هم سابقه‌ی ثبت سقوط شهاب‌سنگ را دارد و هم مناطق مهمی برای یافتن این سنگ‌های فضایی. یکی از شناخته‌شده‌ترین نمونه‌ها، شهاب‌سنگ ورامین است که سقوط آن به سال ۱۸۸۰ نسبت داده می‌شود. این سنگ حدود ۵۴ کیلوگرم وزن دارد و از نوع سنگی‌آهنی مزوسیدریت است؛ از گروهی کمیاب که از فلز آهن‌ـ‌نیکل و مواد سنگی تشکیل شده است.
بخش اصلی شهاب‌سنگ ورامین از سال ۱۸۸۰ در کاخ گلستان نگهداری شده است. بااین‌حال، پژوهشی که در سال ۲۰۲۵ منتشر شد، نشان داد روایت‌های قدیمی درباره‌ی محل و زمان سقوط آن با یکدیگر اختلاف دارند؛ بنابراین، جزئیات این رویداد را نمی‌توان کاملاً قطعی دانست.
در دهه‌های اخیر، کویر لوت نیز به یکی از مناطق مهم پژوهش درباره‌ی شهاب‌سنگ‌ها تبدیل شده است. مطالعه‌ای علمی در سال ۲۰۱۹، بیش از ۲۰۰ نمونه‌ی کشف‌شده در این منطقه را بررسی کرد که همگی در گروه کندریت‌های معمولی قرار داشتند. پژوهشگران دریافتند شرایط محیطی لوت به انباشت و حفظ نمونه‌ها کمک کرده، هرچند فرسایش زمینی در طول زمان ترکیب برخی از آن‌ها را تغییر داده است.
ثبت علمی این نمونه‌ها اهمیت زیادی دارد: نام، محل کشف، ترکیب و رده‌بندی هر شهاب‌سنگ باید بررسی و تأیید شود. پایگاه داده‌ی انجمن شهاب‌سنگ‌شناسی، اطلاعات نمونه‌های رسمی ثبت‌شده از ایران، ازجمله نمونه‌هایی از استان سمنان و کرمان، را گردآوری کرده است. این سوابق نشان می‌دهند شناخت شهاب‌سنگ‌های ایران فقط به روایت‌های تاریخی یا یافته‌های اتفاقی محدود نیست و پژوهش‌های میدانی و آزمایشگاهی نیز در گسترش این مجموعه نقش دارند.
شناسایی شهاب‌سنگ فقط با دیدن ظاهر سنگ ممکن نیست و به بررسی چند ویژگی نیاز دارد. بسیاری از شهاب‌سنگ‌ها پوسته‌ای تیره و نازک دارند که هنگام عبور از جو شکل گرفته است؛ بعضی از آن‌ها نیز به‌دلیل وجود آهن و نیکل جذب آهن‌ربا می‌شوند یا نسبت به سنگ‌های زمینی هم‌اندازه، چگالی بیشتری دارند.
بااین‌حال، هیچ‌یک از نشانه‌ها به‌تنهایی برای تشخیص قطعی کافی نیست؛ سرباره‌های صنعتی و برخی سنگ‌های زمینی هم ممکن است ویژگی‌های مشابهی داشته باشند. تأیید نهایی به بررسی تخصصی ترکیب و ساختار سنگ نیاز دارد.
نکته: هیچ‌کدام از این نشانه‌ها به‌تنهایی ثابت نمی‌کند که یک جرم شهاب‌سنگ است؛ تشخیص قطعی به بررسی تخصصی نیاز دارد.
ظاهر شهاب‌سنگ‌ها همیشه برای تشخیص ماهیت آن‌ها کافی نیست؛ سرباره‌های صنعتی و بعضی سنگ‌های زمینی نیز ممکن است پوسته‌ای تیره، وزن زیاد و یا خاصیت مغناطیسی داشته باشند. برای تأیید منشأ یک نمونه، متخصصان ترکیب شیمیایی، کانی‌ها و ساختار داخلی آن را بررسی می‌کنند و به دنبال ویژگی‌هایی هستند که در سنگ‌های زمینی کمتر دیده می‌شوند. در برخی موارد، سنجش آزمایشگاهی و مقایسه‌ی نتایج با داده‌های شهاب‌سنگ‌های شناخته‌شده نیز ضروری است؛ بنابراین، تشخیص قطعی را باید به متخصصان و مراکز مجهز پژوهشی سپرد.
اگر در شبی صاف، چندین رگه‌ی نورانی را ببینید که پشت‌سرهم در آسمان ظاهر می‌شوند، احتمالاً شاهد یک بارش شهابی هستید. این پدیده زمانی رخ می‌دهد که زمین از میان ذرات باقی‌مانده از یک دنباله‌دار یا سیارک عبور کند. ذرات با ورود به جو زمین، ردهایی نورانی پدید می‌آورند که همان شهاب هستند. ازآنجایی که زمین هر سال در زمان‌های مشخصی از مدار خود از میان بعضی از این جریان‌ها می‌گذرد، بارش‌های شهابی نیز معمولاً در زمان‌های معینی تکرار می‌شوند.
بارش‌های شهابی معمولاً به نام صورت فلکی نام‌گذاری می‌شوند که شهاب‌ها از دید ناظر زمینی، در آن ناحیه از آسمان قرار دارند. برای مثال، بارش شهابی برساوشی که هر سال در تابستان به اوج می‌رسد، از ذرات باقی‌مانده از دنباله‌دار سوئیفت تاتل شکل می‌گیرد؛ دنباله‌داری که تقریباً هر ۱۳۳ سال یک‌بار به نزدیکی خورشید بازمی‌گردد.
بیشتر ذرات بارش‌های شهابی پیش از رسیدن به سطح زمین از بین می‌روند. گاهی نیز جسمی بزرگ‌تر وارد جو می‌شود و شهابی بسیار درخشان به نام «آذرگوی» پدید می‌آورد؛ بااین‌حال، درخشش زیاد به‌تنهایی به معنای رسیدن بقایای آن به زمین نیست.
توجه به برخی پارامترها باعث می‌شود که بتوانید بارش شهابی را تماشا کنید. در قدم اول باید یک مکان رصدی مناسب به دور از آلودگی‌های نوری بیابید. برای مثال، آسمان کویر در شب بسیار مناسب است. لباس گرم همراه داشته باشید و توجه کنید که نباید به صورت مستقیم و بدون پوشش چشمی به مرکز بارش شهابی خیره شوید.
شهاب‌ها رد کوتاهی دارند و به آرامی در آسمان حرکت می‌کنند. عکس گرفتن از بارش شهابی می‌تواند تمرینی بسیار سخت و طاقت‌فرسا برای عکاسان باشد، زیرا شهاب‌ها به سرعت و بدون الگوی خاصی در آسمان پخش می‌شوند. اما با کمی صبر و چاشنی خوش‌شانسی، ممکن است بهترین عکس‌ها را بگیرید.
بارش شهابی برساوشی یکی از شناخته‌شده‌ترین بارش‌های سالانه است که هر سال در میانه‌ی ماه اوت (مرداد) به اوج می‌رسد. ذرات این بارش که از دنباله‌دار سوئیفت تاتل به‌جا مانده‌اند، هنگام ورود به جو زمین، شهاب‌هایی سریع و درخشان ایجاد می‌کنند. در شرایط مناسب، از مکانی تاریک می‌توان ده‌ها شهاب در ساعت دید.
بارش‌های دیگری نیز در طول سال آسمان را روشن می‌کنند. بارش جوزایی در میانه‌ی دسامبر (آذر) از ذرات سیارک فایتون شکل می‌گیرد و به‌دلیل تعداد زیاد شهاب‌هایش شهرت دارد. بارش اسدی در نوامبر (آبان) نیز با دنباله‌دار تمپل تاتل مرتبط است و گاهی فعالیتش به‌طور چشمگیری افزایش می‌یابد. تعداد شهاب‌هایی که می‌توان دید به شرایط آسمان، آلودگی نوری و روشنایی ماه بستگی دارد؛ بنابراین، حتی در اوج بارش هم دیدن شمار زیادی شهاب تضمین‌شده نیست. تاریخ اوج بارش‌ها هم ممکن است هر سال اندکی جابه‌جا شود. از معروف‌ترین بارش‌های شهابی سالانه، می‌توان به فهرست زیر اشاره کرد:
یک شهاب‌سنگ ممکن است از سیارکی به‌جامانده از روزهای نخست منظومه‌ی شمسی آمده باشد یا تکه‌ای از ماه و مریخ باشد که بر اثر برخوردی عظیم به فضا پرتاب شده است. منشأ متفاوت این سنگ‌ها باعث می‌شود هیچ نمونه‌ای به‌تنهایی نماینده‌ی تمام تاریخ منظومه‌ی شمسی نباشد. دانشمندان با مقایسه‌ی ترکیب شیمیایی، کانی‌ها و نشانه‌های دگرگونی در شهاب‌سنگ‌ها، سرنخ‌هایی درباره‌ی شکل‌گیری سیاره‌ها، برخوردهای باستانی و تحول اجرام کوچک‌تر به دست می‌آورند.
البته رسیدن یک تکه سنگ از فضا به زمین، به‌خودی‌خود چیزی را درباره‌ی منشأ سنگ ثابت نمی‌کند. پژوهشگران باید شواهد را کنار هم بگذارند تا مشخص شود نمونه از کجا آمده و چه فرایندهایی را پشت سر گذاشته است. اهمیت بررسی و پژوهش بر شهاب‌سنگ‌ها دقیقاً در چنین جزئیاتی است: شهاب‌سنگ‌ها تکه‌هایی کوچک از اجرامی دوردست هستند که ترکیب و ساختارشان می‌تواند به پرسش‌هایی درباره‌ی گذشته‌ی منظومه‌ی شمسی پاسخ دهد.
خانواده ما
ارسال دیدگاه
دیدگاه‌ها