NASA
NASA
NASA
هجوم بازیگران دولتی و خصوصی برای بهرهبرداری از منابع ماه که به «تب طلا» در قرن نوزدهم شباهت دارد، میتواند به نابودی محیط بکر قمر زمین منجر شود.
هجوم بازیگران دولتی و خصوصی برای بهرهبرداری از منابع ماه که به «تب طلا» در قرن نوزدهم شباهت دارد، میتواند به نابودی محیط بکر قمر زمین منجر شود.
پژوهشگران خواستار توقف موقت بهرهبرداری صنعتی از ماه شدهاند؛ زیرا نگراناند که توسعه سریع فعالیتهای انسانی به آسیبهای زیستمحیطی جبرانناپذیر منجر شود و مواد علمی ارزشمند را برای همیشه از بین ببرد.
چین و ایالات متحده هر دو در حال پیشبرد برنامههایی برای ایجاد سکونتگاههای دائمی انسانی روی ماه تا پایان دهه آینده هستند. در این میان، بازیگران تجاری نیز قصد دارند با استخراج منابعی همچون آب، مصالح ساختمانی، فلزات صنعتی و عناصر کمیاب، کسبوکارهایی را برای پشتیبانی از کاوشگران آتی ماه راهاندازی کنند.
بااینحال، برخی دانشمندان باور دارند که ممنوعیت موقت صنعتیسازی ماه ضروری است تا فرصت کافی برای تدوین قوانین و مقررات فراهم شود و محدودیتهایی برای فعالیتهای مجاز در نظر گرفته شود. به باور آنها، باید از هجوم برای توسعه ماه پیش از آنکه محیط بکر این جرم آسمانی نابود شود، جلوگیری کرد.
از جملهی این پژوهشگران میتوان به فلوریان رابیتز، استاد حکمرانی اقلیم و فناوری در دانشگاه ویلنیوس لیتوانی و شیائو-شان یاپ، استادیار پایداری زمین و فضا در دانشگاه اوترخت هلند، اشاره کرد. این دو نفر در مقالهای که اوایل نوامبر در نشریه «سیاستهای جهانی زیستمحیطی» منتشر شد، خواستار تدوین «مقررات بینالمللی قدرتمند» و «گفتوگویی گسترده و فراگیر» شدند تا جامعه جهانی بتواند پیامدهای فعالیتهای اقتصادی روی ماه را با دقت بررسی کند.
پژوهشگران علاوه بر تهدیدی که فعالیتهای صنعتی برای محیط ماه و چشمانداز علمی بینظیر آن ایجاد میکند، با استعمار ماه بهدست شمار محدودی از بازیگران قدرتمند، یعنی چین، آمریکا و متحدان نزدیک هر دو کشور نیز مخالفاند.
رابیتز در بیانیهای گفت: «در مورد ماه کاملاً روشن است که هر کس زیرساختهای بزرگ را احداث کند، جایگاه خود را تثبیت خواهد کرد؛ از جمله با تعیین قلمروهای اختصاصی خودش. نباید اجازه دهیم ماه به غرب وحشی تبدیل شود.»
رابیتز اشاره کرد که هرچند پیمان فضای ماورای جو سازمان ملل متحد در سال ۱۹۶۷، تصاحب ماه توسط کشورهای منفرد را ممنوع میکند، اگر بهرهبرداری از ماه و منابع ارزشمند آن به رهبری شمار محدودی از کشورهای قدرتمند انجام شود، بعید است قمر طبیعی زمین همچنان واقعاً قلمرویی بیطرف باقی بماند.
پژوهشگران خواستار توقف موقت بهرهبرداری صنعتی از ماه شدهاند؛ زیرا نگراناند که توسعه سریع فعالیتهای انسانی به آسیبهای زیستمحیطی جبرانناپذیر منجر شود و مواد علمی ارزشمند را برای همیشه از بین ببرد.
چین و ایالات متحده هر دو در حال پیشبرد برنامههایی برای ایجاد سکونتگاههای دائمی انسانی روی ماه تا پایان دهه آینده هستند. در این میان، بازیگران تجاری نیز قصد دارند با استخراج منابعی همچون آب، مصالح ساختمانی، فلزات صنعتی و عناصر کمیاب، کسبوکارهایی را برای پشتیبانی از کاوشگران آتی ماه راهاندازی کنند.
بااینحال، برخی دانشمندان باور دارند که ممنوعیت موقت صنعتیسازی ماه ضروری است تا فرصت کافی برای تدوین قوانین و مقررات فراهم شود و محدودیتهایی برای فعالیتهای مجاز در نظر گرفته شود. به باور آنها، باید از هجوم برای توسعه ماه پیش از آنکه محیط بکر این جرم آسمانی نابود شود، جلوگیری کرد.
از جملهی این پژوهشگران میتوان به فلوریان رابیتز، استاد حکمرانی اقلیم و فناوری در دانشگاه ویلنیوس لیتوانی و شیائو-شان یاپ، استادیار پایداری زمین و فضا در دانشگاه اوترخت هلند، اشاره کرد. این دو نفر در مقالهای که اوایل نوامبر در نشریه «سیاستهای جهانی زیستمحیطی» منتشر شد، خواستار تدوین «مقررات بینالمللی قدرتمند» و «گفتوگویی گسترده و فراگیر» شدند تا جامعه جهانی بتواند پیامدهای فعالیتهای اقتصادی روی ماه را با دقت بررسی کند.
پژوهشگران علاوه بر تهدیدی که فعالیتهای صنعتی برای محیط ماه و چشمانداز علمی بینظیر آن ایجاد میکند، با استعمار ماه بهدست شمار محدودی از بازیگران قدرتمند، یعنی چین، آمریکا و متحدان نزدیک هر دو کشور نیز مخالفاند.
رابیتز در بیانیهای گفت: «در مورد ماه کاملاً روشن است که هر کس زیرساختهای بزرگ را احداث کند، جایگاه خود را تثبیت خواهد کرد؛ از جمله با تعیین قلمروهای اختصاصی خودش. نباید اجازه دهیم ماه به غرب وحشی تبدیل شود.»
رابیتز اشاره کرد که هرچند پیمان فضای ماورای جو سازمان ملل متحد در سال ۱۹۶۷، تصاحب ماه توسط کشورهای منفرد را ممنوع میکند، اگر بهرهبرداری از ماه و منابع ارزشمند آن به رهبری شمار محدودی از کشورهای قدرتمند انجام شود، بعید است قمر طبیعی زمین همچنان واقعاً قلمرویی بیطرف باقی بماند.
دیدگاهها