به گزارش پول و تجارت به نقل از چندثانیه، تا چند سال پیش، وقتی بازی به دقیقه ۸۰ میرسید، خیلیها منتظر سوت پایان بودند. اما این جام تازه در ده دقیقه پایانی وارد حساسترین بخشش میشود؛ جایی که نتیجهها تغییر میکنند، کامبکها شکل میگیرند و برندهها از دل ناامیدی بیرون میآیند. انگار این جام جهانی تصمیم گرفته پایان هر بازی را به مهمترین بخش آن تبدیل کند.
آرژانتین بهترین نمونه است. مدافع عنوان قهرمانی در مقابل مصر تا دقیقه ۷۹ عقب بود؛ همهچیز بوی پایان میداد، اما فوتبال قرار بود داستان دیگری بنویسد. دو گل رومرو در دقیقه ۷۹، سوپرگل مسی در دقیقه ۸۳ و گل دقیقه ۲+۹۰ انزو فرناندز، شکست را به پیروزی ۳ بر ۲ تبدیل کرد؛ کامبکی که فقط در ده دقیقه پایانی ممکن شد.
انگلیس هم همان مسیر را رفت. نروژی که برزیل را حذف کرده و به بزرگترین شگفتی جام تبدیل شده بود، تا آخرین لحظات انگلیس را آزار داد.گل بلینگام در دقیقه ۹۳، بلیت نیمهنهایی را برای انگلیس امضا کرد و یک بار دیگر نشان داد که در این جام، وقتهای اضافه دیگر حاشیه مسابقه نیستند.
این ماجرا فقط مربوط به این دو مسابقه نیست. بازیهای بیشتری در دقایق پایانی تغییر مسیر دادند. گویی جام جهانی ۲۰۲۶ یک منطقه ویژه دارد؛ منطقهای که از دقیقه ۸۰ بسیاری از سرنوشتها در آن تعیین میشوند.
فوتبال امروز از نظر بدنی با گذشته تفاوت دارد. تیمهای بزرگ تا آخرین دقیقه همان شدت پرس، همان سرعت و همان کیفیت را حفظ میکنند. دیگر خبری از افت شدید بدنی بعد از دقیقه ۷۰ نیست؛ بنابراین بازی تا آخرین لحظه زنده میماند.
اما شاید مهمترین نکته تغییر ذهنیت تیمهای بزرگ باشد. آنها دیگر با عقب افتادن، آشفته نمیشوند. میدانند بازی تا آخرین لحظه فرصت جبران دارد و به همین دلیل، تا سوت پایان دست از حمله نمیکشند. چیزی که برای بسیاری از تیمهای کوچک پایان مسابقه است، برای قدرتهای بزرگ تازه آغاز فشار نهایی است.
تماشاگر این جام یاد گرفته تا سوت پایان، نه پیروزی را جشن بگیرد و نه شکست را قطعی بداند. چون در جام جهانی ۲۰۲۶، خطرناکترین لحظه مسابقه، همان لحظهای است که همه فکر میکنند دیگر چیزی برای تغییر باقی نمانده است.
دیدگاهها