یکی از کاربران در شبکهی اجتماعی ایکس تجربهی جالبی از گمکردن گوشی در محل کار به اشتراک گذاشت؛ تجربهای که نشان میدهد مدلهای هوش مصنوعی امروزی دیگر فقط برای پاسخدادن به سؤالها نیستند و میتوانند در حل مسائل واقعی نقش داشته باشند.
کاربر توضیح داد که پس از حدود ۳۰ دقیقه جستوجو، موفق به پیداکردن گوشی خود نشد. از آنجا که قابلیت Find My بهدلیل سیاستهای مدیریت سازمانی دستگاه در شرکت غیرفعال شده بود، امکان ردیابی معمول نیز وجود نداشت.
او در نهایت از Claude کمک خواست و این دستیار هوش مصنوعی پیشنهاد داد شدت سیگنال بلوتوث گوشی را اندازهگیری کند. سپس در حدود یک دقیقه ابزاری ساده برای نمایش قدرت سیگنال نوشت تا کاربر با حرکت در محیط، محل تقریبی گوشی را پیدا کند. در نهایت گوشی با همین روش پیدا شد.
کلاد قابلیت جدیدی به گوشی اضافه نکرد؛ بلکه با استفاده از امکانات موجود سیستم و بلوتوث، ابزاری سفارشی متناسب با نیاز همان لحظه تولید کرد. هرچه کاربر به گوشی نزدیکتر میشد، قدرت سیگنال افزایش پیدا میکرد و همین موضوع به یافتن دستگاه کمک کرد.
این اتفاق نمونهای از روندی است که شرکتهایی مانند آنتروپیک، OpenAI و گوگل طی ماههای اخیر روی آن تمرکز کردهاند؛ یعنی تبدیل مدلهای هوش مصنوعی از یک «چتبات» به یک «عامل هوشمند» که بتواند نرمافزار بنویسد، ابزارهای کوچک بسازد، با کامپیوتر تعامل کند و وظایف عملی را به انجام برساند.
خانواده ما
دیدگاهها